Πες "ΟΧΙ" Στο Ματερατσισμό

Μια βρισιά, πολύ ένταση και περισσότερη πίεση κι ο επαγγελματισμός πάει περίπατο. Ακόμα κι αν λέγεσαι Zidane, ακόμα κι αν είναι το τελευταίο σου παιχνίδι, που τυχαίνει να είναι τελικός παγκοσμίου κυπέλου. Η φάση ξεκινάει.. Ο Σικελός τραβάει σε ανύποπτη στιγμή τη φανέλα του Αλγερινού.Τον αφήνει. Ο Αλγερινός δε δίνει συνέχεια, γυρίζει την πλάτη και φεύγει. Ο Μaterazzi ψιθυρίζει κάτι που ακούσανε οι δυό τους, αλλά κρίνοντας απο την αντίδραση του Zidane πρέπει να ήταν αρκετά προσβλητικό. Εικάζεται μάλιστα ότι ήταν ρατσιστικό.
Λίγες μέρες νωρίτερα στο World Cup Stadium της Φρανκφούρτης, ο Zidane ανάμεσα σε παιδιά διάβαζε ένα μήνυμα κατά του ρατσισμού, λίγο πριν την έναρξη του προημιτελικού Γαλλίας - Βραζιλίας, υπό το βλέμμα όλου του φίλαθλου κόσμου.
Στη συνέχεια της φάσης ο Αρχηγός της Εθνικής Γαλλίας χτυπάει το Materazzi στο στήθος χρησιμοποιώντας το κεφάλι του κι ο διαιτητής τον αποβάλλει. Η Γαλλία συνεχίζει με δέκα και χωρίς αρχηγό εναντίον της Ιταλίας. Ο Σικελός νίκησε, οπότε το προφανές ηθικό δίδαγμα είναι ότι αν μπορείς να εκνευρίσεις τον αντίπαλό σου αρκετά ωστέ να τις φας, τότε θεωρείσαι εσύ το θύμα και γίνεται θύτης το θύμα σου. Δεν έχει καμία σημασία ποιός άρχισε το επεισόδιο και καθώς δε μπορεί να αποδειχτεί τι ακριβώς είπε ο Materazzi στο Zidane, η δουλειά του διαιτητή γίνεται πάρα πολύ δύσκολη. Για τους υπόλοιπους που παρακολουθούσαμε, είναι πιο εύκολα..ίσως να έπρεπε να αποβληθούν και οι δύο. Για τους πιο ακριβοδίκαιους, θα έπρεπε να αποβληθούν παίκτες ίσης αξίας, όμως στην Ιταλία δεν υπάρχει ισάξιος του Zidane. Όσο για τον ισάξιο του Materazzi, ποιος ασχολείται; Ο Αλγερινός ανήκει στο μικρό, κλειστό κλαμπ των ποδοσφαιριστών που θα αναπολούμε στο διηνεκές κι ο Σικελός είναι ένα ακόμα κωλοπαίδι που μετέρχεται τρόπους εξωαθλητικούς για να κερδίσει τον αγώνα. Χάρισμά του το κύπελο.

Η πειρατεία επαναπροσδιορίζει τη μουσική

Σε μια εποχή που η μουσική βιομηχανία παράγει stars στην ταχύτητα του ήχου, στην ίδια εποχή που ο μέσος ακροατής έχει μεταλλαχτεί σε μανιακό συλλέκτη, ενώ η ίδια η τέχνη έχει χάσει τον ορισμό της, η ατάκα της πειρατείας που "σκοτώνει τη μουσική" έρχεται να σκοτώσει ό,τι απέμεινε στη λογική.. Τουλάχιστον δίνει ζωή σε παρανοϊκά σενάρια, όπου ο κεντρικός ήρωας, ένας αγνός παραγωγός, ανακαλύπτει τα πραγματικά ταλέντα και τους εξασφαλίζει το καταλληλότερο περιβάλλον για να δημιουργήσουν πολιτισμό, τη στιγμή που ο δολοφόνος πειρατής αντιγράφει με μανία cd's σε κάποιο σκοτεινό υπόγειο. Δεν ανακαλύπτουμε τον τροχό ετσι.. Οι δισκογραφικές επενδύουν χρήματα στη μουσική, κανείς δεν το αμφισβητεί, το επιβεβαιώνουν μάλιστα οι τιμές των δίσκων. Και ταϊζουν μουσικούς και παραμουσικούς κύκλους, εφημερίδες, φωτογράφους κι ό,τι άλλο χρειαστεί για να προωθήσουν την επένδυση τους, α, να βγάλουν και κάνα φράγκο. Κι αφού έχουν πληρώσει όλους αυτούς θα πολλαπλασιάσουν το βασικό κόστος του cd όσες φορές χρειάζεται για να καλύψουν τις ζημιές και τη στοκαδούρα. Είναι απόλυτα λογικό με βάση τους νόμους του εμπορίου.
Ένα άλλο σενάριο, σύμφωνο με την αντιπειρατική καμπάνια, προβλέπει ένα μέλλον ζοφερό, χωρίς μουσική, επειδή κάποιοι δε λένε να συμμορφωθούν. Θα είναι ένα μέλλον χωρίς talent shows, άρα χωρίς τριάντα νέα πρόσωπα κάθε χρόνο, χωρίς προϊόντα υποκουλτούρας κι αδιάκοπες επαναλήψεις και remakes παλιών τραγουδιών, χωρίς βεβιασμένες προσπάθειες των στιχουργών/συνθετών να γράψουν "πιασάρικα" και επίκαιρα κομματάκια.. Όλα αυτά θα μας λείψουν, όμως η μουσική σαν έκφραση δε θα πεθάνει. Θα ζήσει όπως έζησε χιλιάδες χρόνια πριν την πρώτη χαρακιά σε βινύλιο. Τότε κυκλοφορούσε από στόμα σε στόμα, τώρα έχουμε τον τρόπο να την ηχογραφούμε. Κάποιοι θα τραγουδάνε, άλλοι ακούγοντας θα κλαίνε και άλλοι θα γελάνε, όλοι όμως θα νιώθουν και τότε ίσως ξαναπροσδιορίσουν εκείνη την πλευρά της μουσικής που είναι αέρας και δε χρειάζεται το εμπόριο για να ζήσει.

Happy 60th birthday mr. president!!

Αν κάποιος εξετάσει τις αποφάσεις που πάρθηκαν σε κρίσιμες καμπές της ανθρώπινης ιστορίας, θα διαγνώσει ότι πρώτη μέριμνα ήταν πάντα η χρυσή τομή. Κι ίσως αντικειμενικά το αγνό ζητούμενο να είναι πάντα αυτό. Είναι κρίμα κι άδικο να συνεχίζει να αποτελεί ο πόλεμος μέσο επίλυσης διαφορών. Τόσα χρόνια, τόσες απώλειες, τόσα δάκρυα και οι ηγέτες εξακολουθούν να στέλνουν κάποιους άλλους , αναλώσιμους, στο μέτωπο , γιατί έτσι λέει το σύνταγμα κι αυτό επιτάσσει το κοινό συμφέρον. Τι υποκρισία και τι σφαγή, να αποφασίζουν τη διεξαγωγή ενός πολέμου αυτοί που δε θα λερώσουν ποτέ τα χέρια τους με αίμα ανθρώπινο, που δεν έχουν ενδεχομένως ποτέ κρατήσει όπλο.
Πόσο δύσκολο είναι να κηρύξει ένας πολιτικός τον πόλεμο;
Ίσως οι αναστολές του να περιορίζονται στο μέγεθος του πολιτικού κόστους που συνεπάγεται μία τέτοια κίνηση. Ίσως πάλι να αναλογιστεί το οικονομικό κόστος ενός πολέμου που δεν είναι μικρό. Κι αν στηρίζει το πρόγραμμά του στην κοινωνική πολιτική, ίσως να τον απασχολήσει η αστάθεια στο εσωτερικό που φέρνει ένας πόλεμος. Πάντως δε θα τον απασχολήσει η ανθρώπινη αξία Κι ασφαλώς δε θα τη σεβαστεί. Όμως θα επικρίνει τους εχθρούς του για κάτι τέτοιο, όπως είναι η έλλειψη σεβασμού για την ανθρώπινη ζωή, γιατί αποτελεί σωστή εξωτερική πολιτική και εξασφαλίζει συμμάχους, αφού παρουσιάζει τον αγώνα του ως αγώνα ελευθερίας και δικαιοσύνης .
Και μέσα από τέτοιες συμμαχίες, θα κηρύξει αποτελεσματικότερα εμπάργκο στους εχθρούς του. Θα εκβιάσει εμμέσως πλην σαφώς κράτη που μετέχουν σε κοινές με το κράτος του συνθήκες να συμμετάσχουν στον δικό του πόλεμο, προκειμένου να μειώσει ακόμα περισσότερο το κόστος, άλλα και να μην επωμιστεί εξ’ ολοκλήρου το βάρος της οργάνωσης και σχεδίασης του πολέμου που είναι ομολογουμένως μεγάλο. Και θα εφαρμόσει το «διαίρει και βασίλευε» για να ελαχιστοποιήσει τις απώλειες και το κόστος του στρέφοντας τον αδερφό ενάντια στον αδερφό.
Πάνω από όλα, θα επικαλεστεί τα αισθήματα αλληλεγγύης και συμπόνιας των πολιτών της χώρας του ως μέσο εξασφάλισης της ισορροπίας στο εσωτερικό , γιατί αυτό είναι χαρακτηριστικό μεγάλου ηγέτη, μα και αποπροσανατολίζει το λαό από σοβαρά εσωτερικά ζητήματα κι είναι κι αυτό αναγκαίο προσόν για ένα πολιτικό. Δε θα διαπραγματευτεί με τον εχθρό πάνω σε βάσεις δικαιοσύνης κι ανθρωπισμού, γιατί είναι δείγμα αδυναμίας. Και θα αδειάσει το οπλοστάσιο του από τα πυρομαχικά που πλησιάζουν στην ημερομηνία λήξης τους πάνω στους αντιπάλους του και θα επαναλάβει τις παραγγελίες του για να τον στηρίξουν στις επόμενες εκλογές οι πολιτικά πανίσχυρες και οικονομικά εύρωστες οπλοβιομηχανίες. Και θα εκμεταλλευτεί όσο μπορεί τα μέσα ενημέρωσης για να παρουσιάσει τον πόλεμο όπως ο ίδιος θέλει, ως μονόπλευρη νίκη. Και θα κλάψει μπροστά στις κάμερες για τα θύματα του πολέμου γιατί –αν και δεν έχει- πρέπει να δείχνει το ανθρώπινο πρόσωπό του στους ψηφοφόρους. Και θα ορκιστεί εκδίκηση για να φανατίσει τους στενόμυαλους και να παρασύρει κι άλλους στη δική του γραμμή. Και δε θα παραδεχθεί ποτέ τη δική του υπαιτιότητα ως ένα από τα αίτια που οδήγησαν στον πόλεμο. Η χρόνια καταπίεση που ασκεί στους αδύνατους, η αδίστακτη σε οικονομικούς τομείς πολιτική του, ο εκβιασμός των συμμάχων του, είναι όλα δείγματα τέτοιων πράξεων, τα οποία ειρωνικά θυμίζουν την Αθηναϊκή ηγεμονία 2500 χρόνια πριν.
Η ιστορία έδειξε ότι οι λαοί εξεγείρονται σε τέτοια μεταχείριση και δικαιώνονται σέρνοντας το δυνάστη τους στην εξαθλίωση.. (το κείμενο γράφτηκε Πέμπτη, 25 Σεπτεμβρίου 2003. Τρία χρόνια μετά έχει αλλάξει μόνο η ηλικία του προέδρου των ΗΠΑ)

Εγκώμιον Σατιρικόν

Τα βράδια της πέμπτης ανήκουν στο κορυφαίο πειραχτήρι της tv. Με εκπληκτική αίσθηση του χιούμορ και μίμηση αμίμητη, ακόμα και το όνομα του σε προδιαθέτει γι αυτό που θα ακολουθήσει.. κι εγω το ακολουθώ χρόνια.
Με ελάχιστες εξαιρέσεις, είναι το μοναδικό πρόγραμμα που "γράφω", ειδικά στο κλείσιμο της σεζόν, που μαζεύει όλα τα πειράγματα που έκανε το χειμώνα, καλεί τα θύματά του και τους ρεζιλεύει ξανά με ένα γλυκύτατο τρόπο. Όσο προκατειλλημένοι και να είναι, υποκύπτουν στη γοητεία του θύτη, που τους υπενθυμίζει την αστεία πλευρά μιας σκληρής πραγματικότητας.
Στην τηλεοπτική πραγματικότητα δεν υπάρχει τίποτα το αστείο. Υπάρχει ,όμως, πλεόνασμα σοβαροφάνειας, υποκρισίας και πλαστικής ομορφιάς σε βάρος του ταλέντου κι ένα διαρκές άγχος για θεαματικότητα, "νούμερα" και ποσοστά που παραπέμπει σε δυτικά, πέρα του ατλαντικού πρότυπα. Ούτως ή άλλως η Αμερική είναι το μέλλον, με όλα τα καλά και τα κακά που κατηγορούμε και μας αγχώνουν. Το αμερικανικό όνειρο είναι το όνειρό μας. Την στιγμή που οι πιτσιρικάδες τρώνε στα fridays, πίνουν καφέ στα starbucks και φοράνε sneakers, είναι θέμα χρόνου να αμερικανοποιηθεί και η τηλεόραση. Απο το πουθενά εμφανίστηκαν οι bimbos και οι "μαϊντανοί", το lifestyle και το glamour κι οσο για τα παράθυρα στα δελτία ειδήσεων, φτάσανε σε διάρκεια τους ποδοσφαιρικούς αγώνες, επενδύσανε με την ανάλογη μουσική τα θέματά τους και υιοθέτησαν κακεκτύπως το ύφος του CBS και του Larry King.
Με αυτά τα δεδομένα, η αξία του Μητσικώστα στον κόσμο της τηλεόρασης θυμίζει τα πράγματα που δεν μπορείς να αγοράσεις με visa: Είναι σπάνια και ανεκτίμητη για όλους τους προφανείς λόγους. Επειδή ο Γιώργος είναι τεράστιο αυθεντικό και χαρισματικό ταλέντο και -κυρίως- επειδή επαναφέρει στην πραγματικότητα κάθε ψώνιο και κάθε ατσαλάκωτη persona που επιχειρεί να πείσει οτι η τηλεόραση είναι κάτι σοβαρό, ή, ακόμα χειρότερα, ότι ποιεί ήθος.

Worm Greetings : Η αρχή του κακού

"Τροφή για σκουλήκια", αφού είναι ο μόνος σίγουρος προορισμός. Κι άλλο σίγουρο: τα γραπτά μένουν. Βάλτα τωρα δίπλα-δίπλα και έχεις το λόγο που γράφεις. Μπα, είναι κάτι ακόμα.. Αμα θες να κάνεις οικονομία μην κόψεις τις εξαρτήσεις σου..κόψε τον ψυχίατρο, τα τηλέφωνα στα help-lines,τα βιβλία που σου λένε "πως να" και την καλωδιακή. Γράψε. Μέχρι να λύσεις το πρόβλημα, να το ανακαλύψεις ή να δημιουργήσεις καινούργιο. Και τότε ξαναγράψε για τους ίδιους λόγους. Γιατί έχεις άποψη και πρέπει να την πεις, αλλιώς γίνεται απωθημένο και καταλήγεις στον ψυχίατρο, στα help-lines και στα βιβλία που σου λένε "πως να". Γράψε γιατί δεν κοστίζει και δε σε ενδιαφέρει η αρνητική γνώμη. Μπορεί να σε επηρεάζει, αν θες να είσαι αρεστός, αλλά στο κάτω-κάτω τα σκουλήκια δε θα σε βρουν άνοστο..