Διακόσιες λέξεις για τον Μπερίσα..

Χίος 1994, Γενάρης πρέπει να ήταν, άνοιξε η πόρτα του ξενοδοχείου και μπήκε μέσα ένας αθλητικός τύπος γύρω στα 25 με τζόκεϋ που έκρυβε το ξυρισμένο κεφάλι του. Μιλούσε σπαστά Ελληνικά και του ζήτησα διαβατήριο. «Το έχει η ομάδα» μου είπε. Έπειτα έβγαλε ένα απόκομμα εφημερίδας με τα κατορθώματά του. «Μηχανάκι ο Άντζιτς» έγραφε… Ήταν Σέρβος, αγωνιζόταν στα χαφ κι έβγαζε μεροκάματο στην Ελλάδα παίζοντας στις μικρές κατηγορίες. Τον θυμάμαι στο σαλόνι όλο το χειμώνα να διηγείται ιστορίες από αγώνες, να μου παραδίδει μαθήματα για πάσες, να με τραβολογάει στο γήπεδο της τοπικής ομάδας για τρέξιμο στα 15 μου. Το καλύτερο παιδί… πάντα χαμογελαστός, αλλά λίγο άτυχος με τις γυναίκες.. Τον ταλαιπωρούσαν, τον είχαν βρει μικρό σε ξένη χώρα, δεν ξέρω. Μόνο τότε δε γελούσε, όταν τον έπαιρναν τηλέφωνο γυναίκες. Πολύ ευαίσθητος για αμυντικό χαφ. Τελείωσε η σεζόν, και μας αποχαιρέτησε μ’ ένα τεράστιο χαμόγελο ευγνωμοσύνης για τη φιλοξενία. Πριν λίγο καιρό διάβασα κάπου το μικρό του όνομα, «Πέριτσα» τον φώναζαν στην Ελλάδα, «Μπερίσα» μου είχε πει, κι αναρωτήθηκα τι να γίνεται. Χτύπησα το όνομά του στα Ελληνικά στο google και μετά από λίγα κλικ έτριβα τα μάτια μου, μήπως δε βλέπω καλά. Αυτό το απόκομμα δεν το κράτησε..
http://www.hri.org/news/cyprus/kypegr/2000/00-03-31.kypegr.html