Κέρματα στο πηγάδι του χρόνου

Είναι ασυγκράτητος ο χρόνος. Δεν σταματάει, ούτε επιβραδύνει για κανένα. Μετά από κάποια ηλικία έχεις την αίσθηση ότι τρέχει. Δεν τρέχει. Βαδίζει με την ίδια σταθερή ταχύτητα στο άπειρο κι όσο μεγαλώνεις καταλαβαίνεις πιο πολύ ότι δε θα δεις ποτέ το τέλος της διαδρομής.
Ίσως γι αυτό μελαγχολούμε..γιατί ο χρόνος που νικιέται στο παιδικό μυαλό, σε κάνει μεγαλώνοντας να αισθάνεσαι όλο και πιο αδύναμος. Τα καλύτερα είναι εμπρός σου και τώρα που έχεις αίσθηση του κινδύνου και τα μάτια σου δε χορταίνουν εύκολα, θέλεις να τα δεις όλα.Να μην αφήσεις τίποτα έξω. Μέχρι και την τελευταία στιγμή θα κοιτάς λαίμαργα το περιβάλλον σου, μήπως το τέλος του ταυτίζεται με το δικό σου, μήπως προλάβεις να τα δεις όλα. Όμως, ξέρεις από την εμπειρία σου ότι οι άνθρωποι φεύγουν κάθε μέρα και η γη συνεχίζει άπονα να γυρίζει. Τους μνημονεύεις, τους ονειρεύεσαι, τους ξεχνάς, προχωράς.. Δεν μπορείς να κάνεις αλλιώς. Τεμαχίζεις το χρόνο σε κομματάκια και βάζεις ένα στόχο σε καθένα από αυτά. "Να τελειώσω αυτό, να κάνω εκείνο, να πάω εκεί, να δω τον τάδε"..."να είμαι εδώ και του χρόνου".Δεν υπάρχει θεραπεία γι αυτήν τη μελαγχολία άλλη, από την ελπίδα και τα όνειρα. Η ζωή η ίδια είναι ένα παρατεταμένο όνειρο που γίνεται ηθελημένα ή άθελα μας(όπως κάθε όνειρο) εφιάλτης.
Πριν λίγα χρόνια ένας πολιτικός (ο Αθανάσιος Τσαλδάρης) απαντώντας στην ερώτηση "Τι όνειρα έχετε για το μέλλον" είπε "Τι όνειρα να έχω; είμαι 75 ετών". Ένα χρόνο αργότερα έφυγε. Ίσως ο θάνατος να είναι το απότομο ξύπνημα από ένα γλυκό ή εφιαλτικό ή και κορεσμένο ύπνο. Κι ίσως "ξυπνώντας" να απογοητευτούμε ή να ηρεμήσουμε, επειδή δεν κράτησε περισσότερο.
Όσο περνάει από το χέρι μας όμως, ας φτιάξουμε το όνειρο με γνώμονα να μην ξυπνήσουμε ποτέ. Ας δούμε το ιδανικό σαν εφικτό και το πραγματικό σαν απαρχή για κάτι καλύτερο. Αυτή είναι η μοίρα μας από καταβολής κόσμου. Να είμαστε ικανοί για το καλύτερο και το χειρότερο και συνάμα να προχωρούμε.Αν μοιάζει δύσκολο να επιλέξουμε τί από τα δύο να κάνουμε σε κάθε δοθείσα περίπτωση, είναι γιατί η επιλογή είναι τις περισσότερες φορές ψευδαίσθηση. Γιατί δεν υπάρχει κακό αμιγές καλού, ούτε και το αντίθετο.Η αλήθεια όμως είναι ότι κοιμάσαι πιο ευχάριστα, όταν είσαι καλά με τον εαυτό σου. Καλή χρονιά να έχουμε όλοι, χαρούμενο κι ευτυχισμένο το νέο έτος.

Back to the future..

"On the evidence available now, there was no conspiracy to murder any of the occupants of that car. This was a tragic accident," former police chief John Stevens said after a three-year investigation.
"I'm satisfied that no attempt has been made to hold back information and we are confident that the allegations made are unfounded," he said.
Echoing the findings of a French probe into the accident, Stevens said tests showed the limousine's chauffeur Henri Paul had been drinking before the high speed crash in a Paris road tunnel.
Diana's sons, Princes William and Harry, said in a statement that they "trust these conclusive findings will end speculation surrounding the death of their mother."
Stevens told reporters Diana was not pregnant when she died and "was not engaged and was not about to get engaged."

Τέτοιες ειδήσεις από τη Δύση είναι ό,τι πλησιέστερο σε "ματιά στο μέλλον". Ειδικά αν τις συγκρίνεις με το τελευταίο(;) βιβλίο του O.J Simpson ("if i did it") το ελάχιστο που μπορείς να προβλέψεις είναι ότι στα προσεχή χρόνια θα δούμε και στην Ελλάδα να απομυθοποιούνται αδιάψευστα σενάρια συνομωσίας και δολοφονιών με συνοπτικές διαδικασίες και χωρίς ιδιαίτερες αντιδράσεις. Είτε επειδή δεν βολεύει να αιωρούνται τέτοιες πεποιθήσεις στα μυαλά των κοινών θνητών, είτε επειδή οι δράστες έχουν τη δύναμη και τις προσβάσεις για να γλιτώνουν από τον νόμο, που κατά τα άλλα μας θεωρεί ισότιμους απέναντί του. Γενικά προτιμώ να αφήνω την δικαιοσύνη να κάνει τη δουλειά της πριν τοποθετηθώ, φαίνεται όμως ότι στο εξωτερικό έχουν περάσει στο επόμενο επίπεδο, όπου η δικαιοσύνη όχι απλά δεν είναι ανεξάρτητη εξουσία, τουναντίον άγεται και φέρεται από το χρήμα και την πολιτική. Τελευταίος πυλώνας του νόμου λοιπόν απομένει ο Τύπος που πάσχει από τις ίδιες ακριβώς ασθένειες κι όπως άφησε να εννοηθεί ο Orwell στη "φάρμα των ζώων" του, δε θα υπάρξει ποτέ σύστημα που να καταπολεμά την κατάχρηση ή την παράλειψη επιβολής της εξουσίας από τους φορείς του.

-Κοινός παρονομαστής ανάμεσα σε Τύπο και Δικαιοσύνη η ύπαρξη εργοδοτών. Όσο δικαστές και δημοσιογράφοι τελούν σε σχέσεις εξάρτησης με τους "από πάνω", ακόμα κι αν αυτοί είναι του συναφιού τους, δε θα υπάρξει ποτέ ίση μεταχείριση για κανένα μας.
-Καινούργιος παράγοντας στην εξίσωση, η φωνή του πολίτη μέσα στο νετ. Που ενώνεται με άλλες, ίδιες κι ανεξάρτητες φωνές και γίνεται κίνημα. Του οποίου προσδοκία είναι να γίνει σύστημα και να βρει μπροστά του τις ίδιες με καθενός συστήματος ασθένειες.

Τελικό συμπέρασμα (εκ του προχείρου), στο μέλλον μόνο οι ατομικές φωνές και τα προερχομένα από αυτές κινήματα θα μπορούν να ασκούν κάποιον υποτυπώδη έλεγχο στην εξουσία και την άρχουσα τάξη. Αυτά τα στοιχεία ακριβώς πρέπει να προστατέψει η δημοκρατία για την επιβίωσή της..και να εξασφαλίσει την αέναη έκφραση-δημιουργία τους.

ΥΓ Άμα υποψιαζόμουν ότι ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας ή κάποια παλιά δόξα του Ελληνικού ποδοσφαίρου σκότωσε την πρώην του τότε θα είχε λίγο ενδιαφέρον. Κι αν τη γλίτωναν απο μμε και δικαιοσύνη κι είχαν τα άντερα να κάνουν πλακίτσα όπως ο ΟJ ή την παλαβή όπως ο Κάρολος, μπορεί και να βγαινα από τα ρούχα μου. Όμως αυτά είναι πολύ μακριά από μας..καμιά 15αριά χρόνια τουλάχιστον.

Μια βλάχα απ το χωριό στην ξελογιάστρα Αθήνα

Άσχημο πράγμα το κόμπλεξ. Δε σ'αφήνει να σκεφτείς ξεκάθαρα, σε οδηγεί σε πανικόβλητες κινήσεις και σε αποκαρδιώνει όταν δε βλέπεις αποτελέσματα. Τότε παίρνεις αποφάσεις εν θερμώ που σπάνια σε δικαιώνουν.
Με πάει πίσω μερικά χρόνια και μου θυμίζει τον (δαφνοστεφανομένο) έφηβο που την πέφτει άκομψα στην ωραία της τάξης(Ευρώπη), τρώει χυλόπιτα και μετά απαντάει στην καζούρα των συμμαθητών με ειρωνίες του στυλ "κοιτάτε ρε τα χάλια σας, ο ένας γουστάρει την μπαζογκόμενα μου (πρωτάθλημα) κι ο άλλος έχει ρέψει από τη μαλ..ια".
Φέτος όμως οι συμμαθητές κάνουν πέσιμο στην ωραία της τάξης και της κουβαλάνε την τσάντα μέχρι το σπίτι, άσε που ο ένας της έκλεισε και ραντεβού για καφέ (με τις φίλες της-είναι κι αυτό μια αρχή). Ο Αεκτζής έφαγε πολλές χυλόπιτες για να γίνει επίδοξος γκόμενος κι ο βάζελος την είχε συνέχεια από κοντά, αλλά δεν της τα ζήτησε ποτέ. Η πιτσιρίκα θέλει θράσσος και παραμύθι..Το κορμί της ζητάει νιάτα, αλλά το μυαλό της την τραβάει στα φράγκα. Ο γαύρος δεν είναι τεκνό, ούτε φραγκάτος..Βλαχογκόμενος είναι, στο χωριό έχει πέραση, αλλά στην πόλη μυρίζει ταγάρι, γιατί έχει ένα τουπέ πολύ δήθεν για τα γούστα της Ευρώπης. Δεν την εντυπωσιάζουν τα χωράφια κι οι τριανταδύο ρίζες ελιές του γαύρου. Είναι ένα εισόδημα, δε λέω, αλλά δεν πας να την πέσεις με μαύρο λουστρίνι κι άσπρη κάλτσα στην γκόμενα που έχει συνηθίσει στα λούσα και τη μεγάλη ζωή. Ούτε ζητάς να βγεις φωτογραφία μαζί της "για να τη δουν οι φίλοι σου και να σκάσουν". Περισσότερες ελπίδες έχεις άμα είσαι τζόβενο με σκισμένο τζην,σκουλαρίκι στο φρύδι κι αναπνοή που μυρίζει ξεθυμασμένη heineken. Μπορεί και να της θυμίσεις αυτό που ζητάει το κορμί της, μπορεί και να τη φασώσεις. Ακόμα κι αν δεν φτάσεις εκεί που θέλεις, θα έχεις να λές στα εγγόνια σου για εκείνη τη βραδιά..που το αστέρι μπορούσε να έχει όποιον ήθελε, αλλά διάλεξε εσένα.

Η επόμενη μέρα στον Ολυμπιακό βρίσκει τους οπαδούς να θέλουν ακραίες αλλαγές και πολλά έως χυδαία φράγκα. Οι αμερικανοί λένε ότι μετά τη σκοτεινότερη στιγμή της νύχτας, ακολουθεί η αυγή. Η ομάδα έπιασε πάτο μετά το φετινό κάζο, αλλά υπάρχει ένα αχνό φως κι ευτυχώς είναι το μοναδικό που φαίνεται, γιατί αν προκρινόταν στο UEFA θα χανόταν κι αυτό. Παίκτες και προπονητής έχουν κατεβάσει πλέον τα αυτιά και δεν αισθάνονται τόσο ικανοί για "μεγάλα πράγματα στην Ευρώπη". Αυτό είναι κίνητρο για παραγωγικότητα. Κατά τη γνώμη μου δεν είναι αναγκαίο να φέρει είκοσι παίχτες ο πρόεδρος, αλλά απλώς να κατεβάσει το μέσο όρο ηλικίας. Γιατί το φετινό μάθημα είναι πολύτιμο και δεν πρέπει να χαθούν όσοι το πήραν. Αν είναι τόσο δύσκολο να τους ξεχωρίσει, ας βάλει στο βίντεο το πιο σημαντικό ματς της χρονιάς με τη Σαχτάρ και θα δει ποιοι σεληνιάζονταν όταν έχαναν την μπάλα και ποιοι ήταν εκτός τόπου και χρόνου. Όσο για το badget και τα ρέστα, ας βάλει όσα βγάζει κι ουτε δραχμή παραπάνω. Κάπου διάβασα ότι πληρώνει κάτι σαν 14 μύρια για συμβόλαια το χρόνο συν ένα χαρτί που κόστισε ο Μπόρχα, πάμε στα 15. Ο μπακαλόγατος λέει ότι με κάτι τηλεοπτικά, κάτι εισιτήρια και εγγραφές , κάτι τουρέ, μπουτίκ και τα τοιαύτα, πρέπει να καθάρισε φέτος πάνω από 25 χαρτιά. Ας επενδύσει τα κέρδη.θα τα βγάλει τρίδιπλα έτσι και πάει στην επόμενη φάση του χρόνου.
Εμπάσει περιπτώσει, αν κάτι από αυτά δεν ισχύει, ας βγει να μιλήσει κάποιος για τον ισολογισμό κι αν αποδείξει με επισήμως κυρωμένα/διασταυρώσιμα ντοκουμέντα ότι βάζουν κι από την τσέπη τους, εγώ τουλάχιστον θα το βουλώσω και δε θα ξαναμιλήσω.

Hard Candy (2005)

Plot Summary
"For three weeks, 14-year-old Hayley Stark has been chatting on-line with 'Lensmaster319', a 32-year old fashion photographer, named Jeff. The two agree to meet at a coffee shop called Nighthawks. They hit it off, despite the massive age difference. Hayley appears to flirt with Jeff, and Jeff generally restrains himself, even admitting that he must wait 4-years until he can be with her. But his reservations are apparently not enough to decline when Hayley all but invites herself over to his house. Once at the house, manipulation becomes the name of the game, and the pedophile seems to be on the non-traditional side of it..."

Μπορεί να κάνω λάθος, όμως δε θυμάμαι να είδα να διαφημίζεται πουθενά αυτή η ταινία. Μπορεί να γυρίστηκε για την τηλεόραση ή να μην ανέλαβε κανείς τη κινηματογραφική διανομή της στην Ελλάδα, ή να την ανέλαβε μεν, αλλά να μην την πρόβαλε όσο το νέο "James Bond", ούτε καν όσο το "Jackass: the movie".
Εμπάσει περιπτώσει, τέτοιες παραγωγές με καλό σενάριο, δυνατές ερμηνείες,θεατρική ατμόσφαιρα, σκηνικά κτλ, άρα ανέξοδες(σε σύγκριση με τα έργα που φτάνουν συνήθως στον κινηματογράφο)μου ξαναθυμίζουν το λόγο που μ'αρεσει αυτή η τέχνη: μπορείς με πολύ λίγα να κάνεις πάρα πολλά. Στην προκειμένη περίπτωση, μερικές κάμερες, πειστική ερμηνεία και μπόλικες ιδέες στην πλοκή συνθέτουν ένα ολοκληρωμένο project που κοιτάει στα μάτια (μπορεί και να χαμηλώνει το βλέμμα λιγάκι)τις υπερπαραγωγές.. οι συντελεστές σε παραπέμπουν στον Copperfield, που τον βλέπεις να κόβεται στα δύο,μετά να περπατάει μπροστά στο κομμένο μισό του κι ενώ ξέρεις καλά ότι αυτό δεν είναι αλήθεια, δεν μπορείς να μην αφεθείς στην ψευδαίσθηση ότι μπροστά σου έχεις έναν αληθινό μάγο.
Κάπως έτσι θα περιέγραφα το συναίσθημα όταν βλέπεις ένα έφηβο κορίτσι να εξαντλεί το σαδισμό του πάνω στον ύποπτο για παιδεραστία 32χρονο. Αυτό κι αν είναι άλλη οπτική..Ανοίγεις αυτήν την πόρτα και βλέπεις έναν ολόκληρο κόσμο υπό το νέο πρίσμα του σεναριογράφου. Τον ζηλεύω τον π#$%@*...Ζηλεύω τη στιγμή που το συνέλαβε κι άρχισαν οι ιδέες να κατεβαίνουν βροχή, τη στιγμή που δοκίμαζε ένα ακραίο γύρισμα στην πλοκή και μετά το απέρριπτε και κυρίως ζηλεύω τη στιγμή που έγραψε το "The End".
Το μόνο εντυπωσιακότερο από το σενάριο είναι η ερμηνεία της Ellen Page. Μάλλον πρόκειται για την επόμενη Natalie Portman. Eίναι σήμερα 19, άρα πρέπει να ήταν γύρω στα 16-17, όταν ολοκληρώθηκαν τα γυρίσματα του "Hard Candy" κι απ'ό,τι βλέπω στο βιογραφικό της ξεκίνησε να παίζει από τα δέκα της. Συνήθως στην Αμερική αυτά τα παιδιά έχουν θέση στον κινηματογράφο εωσότου βγάλουν δίπλωμα οδήγησης. Η πιτσιρίκα μοιάζει να ήρθε για να μείνει.
Προς κάθε ενδιαφερόμενο, στην Ελλάδα το "Σκληρό Ζαχαρωτό" σαν τίτλος μάλλον δε θα πούλαγε όσο το "Στημένο Παιχνίδι". Έχω κάποιες αμφιβολίες για αυτού του είδους τις "μαρκετιν-ίστικες" (κατά το "κατινίστικες") παρεμβάσεις, αλλά δεν είναι της παρούσης.Γι αυτούς που θέλουν περγαμηνές, το φιλμ τιμήθηκε με τρία βραβεία στο φεστιβάλ της Καταλoνίας (καλύτερου φίλμ, σεναρίου και βραβείο κοινού), προτάθηκε για το βραβείου του καλύτερου θρίλερ στο Golden Τrailer της Ν. Υόρκης και τέλος προτάθηκε για καλύτερη ξένη ταινία στο BIFA του Λονδίνου.
Εν κατακλείδι.. νομίζω ότι είναι πολύ περιοριστικό να κατατάξεις την ταινία σε οποιαδήποτε κατηγορία, πολύ περισσότερο να ορίσεις το θέμα της. Αν ξεχάσεις τους χαρακτήρες, το ιστορικό, τις λεπτομέρειες και απογυμνώσεις την κεντρική ιδέα, έχεις ένα universal ορισμό της ιδανικής αυτοδικίας με αιτία κάθετι που αποδοκιμάζει η ηθική, η κοινωνία,ο νόμος ή απλώς ο κοινός νους. Ας αποφύγω τα περαιτέρω, γιατί θα αρχίσω να αντιφάσκω μ'αυτά που έγραφα τρεις σειρές πιο πάνω. Όπως λένε κι οι ξένοι: "see for yourself".