Η πειρατεία επαναπροσδιορίζει τη μουσική

Σε μια εποχή που η μουσική βιομηχανία παράγει stars στην ταχύτητα του ήχου, στην ίδια εποχή που ο μέσος ακροατής έχει μεταλλαχτεί σε μανιακό συλλέκτη, ενώ η ίδια η τέχνη έχει χάσει τον ορισμό της, η ατάκα της πειρατείας που "σκοτώνει τη μουσική" έρχεται να σκοτώσει ό,τι απέμεινε στη λογική.. Τουλάχιστον δίνει ζωή σε παρανοϊκά σενάρια, όπου ο κεντρικός ήρωας, ένας αγνός παραγωγός, ανακαλύπτει τα πραγματικά ταλέντα και τους εξασφαλίζει το καταλληλότερο περιβάλλον για να δημιουργήσουν πολιτισμό, τη στιγμή που ο δολοφόνος πειρατής αντιγράφει με μανία cd's σε κάποιο σκοτεινό υπόγειο. Δεν ανακαλύπτουμε τον τροχό ετσι.. Οι δισκογραφικές επενδύουν χρήματα στη μουσική, κανείς δεν το αμφισβητεί, το επιβεβαιώνουν μάλιστα οι τιμές των δίσκων. Και ταϊζουν μουσικούς και παραμουσικούς κύκλους, εφημερίδες, φωτογράφους κι ό,τι άλλο χρειαστεί για να προωθήσουν την επένδυση τους, α, να βγάλουν και κάνα φράγκο. Κι αφού έχουν πληρώσει όλους αυτούς θα πολλαπλασιάσουν το βασικό κόστος του cd όσες φορές χρειάζεται για να καλύψουν τις ζημιές και τη στοκαδούρα. Είναι απόλυτα λογικό με βάση τους νόμους του εμπορίου.
Ένα άλλο σενάριο, σύμφωνο με την αντιπειρατική καμπάνια, προβλέπει ένα μέλλον ζοφερό, χωρίς μουσική, επειδή κάποιοι δε λένε να συμμορφωθούν. Θα είναι ένα μέλλον χωρίς talent shows, άρα χωρίς τριάντα νέα πρόσωπα κάθε χρόνο, χωρίς προϊόντα υποκουλτούρας κι αδιάκοπες επαναλήψεις και remakes παλιών τραγουδιών, χωρίς βεβιασμένες προσπάθειες των στιχουργών/συνθετών να γράψουν "πιασάρικα" και επίκαιρα κομματάκια.. Όλα αυτά θα μας λείψουν, όμως η μουσική σαν έκφραση δε θα πεθάνει. Θα ζήσει όπως έζησε χιλιάδες χρόνια πριν την πρώτη χαρακιά σε βινύλιο. Τότε κυκλοφορούσε από στόμα σε στόμα, τώρα έχουμε τον τρόπο να την ηχογραφούμε. Κάποιοι θα τραγουδάνε, άλλοι ακούγοντας θα κλαίνε και άλλοι θα γελάνε, όλοι όμως θα νιώθουν και τότε ίσως ξαναπροσδιορίσουν εκείνη την πλευρά της μουσικής που είναι αέρας και δε χρειάζεται το εμπόριο για να ζήσει.