Δεκάμηνη θητεία με το νέο έτος! Γονατίστε τα βαγένια!

5/8/2007...Η 67 του 2007 είναι μερικές ώρες μακριά και γω μάλλον πρέπει να αρχίσω να φαντασιώνομαι μείωση της θητείας, αφού πλησιάζουν εκλογές κι ανήκω πια σε κείνη τη χακί κοινωνική ομάδα, που κάθε πολιτικός λατρεύει να παραμυθιάζει. Τους τελευταίους μήνες προσπάθησα όσο μπορούσα να εκλογικεύσω το στρατό προκειμένου να μη βρεθώ προ εκπλήξεως. Κάτι τέτοιες στιγμές καταλαβαίνω εκείνους τους πεζούς ανθρώπους που δηλώνουν με αυτοπεποίθηση ότι σιχαίνονται τις εκπλήξεις.Εννοούν τις δυσάρεστες, εκείνες που σε παίρνουν από κάτω-όχι τις άλλες τις καλές- και μέχρι να καταλάβεις τι σου συμβαίνει you get this numb feeling, σαν να κρατάς την ανάσα σου.
Δεν είναι εύκολο πάντως να εκλογικεύσεις το στρατό γιατί ο κόσμος έχει διαφορετικές απόψεις πάνω στο ίδιο θέμα. Το τάδε στρατόπεδο/όπλο/σώμα είναι οκ για τον ένα και σκατά για τον άλλο, βησματικό για τον τρίτο και πάει λέγοντας. Άσε που παίζει κι η ατάκα "εκεί που τελειώνει η λογική..."...ας μην την τελειώσω γιατί έχω βαρεθεί να την ακούω μέχρι κι από γυναίκες που δεν ξέρουν τί τους γίνεται, αλλά το περισπούδαστο υφάκι την ώρα που στην πετάνε όχι μόνο υπάρχει, αλλά είναι κι ανεκτίμητο. Μετά έχεις τους παλιούς με την ατάκα του κολλεγίου (άλλη χιλιοαγαπημένη)που δεν θυμούνται ακριβώς τι και πως αλλά ξέρουν με σιγουριά ότι ήταν πιο άντρες από σένα κι αυτό δε θα αλλάξει ακόμα κι αν πας μόνιμος στον Εβρο. Οι αγαπημένοι μου όμως είναι αυτοί που δεν πήγαν.Οι γηραιότεροι -τυχεροί στην ατυχία που τους εξαίρεσε από την υποχρέωση- ίσως να νομίζουν ότι έχασε ο στρατός που δεν τους πήρε κι οι νεότεροι κρατάνε μια στάση τόσο ανεξήγητα αρνητική που εγώ δε διανοούμαι καν να την υιοθετήσω λίγες ώρες πριν μπω. Ναι, υποψιάζομαι ότι θα μου σπάσουν τα νεύρα, θα με τρέχουν οι νεότεροι και θα αναρωτηθώ πολλές φορές αν υπάρχει καλύτερος τρόπος να γίνονται οι δουλειές από τον προβλεπόμενο, αλλά δε με νοιάζει τόσο αυτό, όσο το γεγονός ότι γύρω μου θα κρατάνε όπλα εκατοντάδες πιτσιρίκια μες τη μαλακία τους που δεν είναι ανθρωπίνως δυνατό να την περιορίσεις. Ίσως οι πιθανότητες περί παραπλεύρων απωλειών να είναι υπέρ μου, ίσως αυτή η 67/2007 να είναι μια ώριμη σειρά που δε θα θρηνήσει θύματα ούτε από παλαιότητα των εξοπλισμών, ούτε από αυτοκτονίες, ούτε από καουμποϋλίκια των φαντάρων. Σε αυτό ελπίζω και μπαίνω με καλή διάθεση, να μάθω κάτι καινούργιο μα και για να έχω να λέω -στους επόμενους που θα με ρωτάνε- ότι ο στρατος στο μέλλον θα είναι κολλέγιο κι ότι οι νέοι δε θα γίνουν ποτέ τόσο άντρες όσο γίναμε εμείς, η σειρά 67 του 2007.