...κι εγώ έχω, δες!

Friday, August 31, 2007

Πρώτος μήνας, eleven to go...καταταγείτε μας έλεγαν!

Η πρώτη αίσθηση που σου αφήνει ο στρατός είναι ότι η ώρα δεν περνάει με τίποτα. Ο διατιθέμενος χρόνος για την προσωπική υγιεινή, ξεκούραση και συντήρηση του στρατιώτη είναι ελάχιστος, σε αντίθεση με το χρόνο που περνάει ο νεοσύλλεκτος μπροστά σε ουρές, όρθιος σε αναφορές, σε εκπαιδεύσεις, ασκήσεις ακριβείας κτλ που φαντάζει ατελείωτος κι όμως έχουν περάσει μόλις λίγα λεπτά. Στο τέλος της ημέρας αναρωτιέσαι πότε συνέβη κάποιο περιστατικό και συνήθως έχει συμβεί το πρωί της ίδιας μέρας.

Ακόμα ένα συχνό πρώτο σχόλιο που ακούς από τους συναδέλφους σου μπαίνοντας, είναι ότι ο χρόνος προσαρμογής ή σωστότερα, η ίδια η προσαρμογή γίνεται με συνοπτικές διαδικασίες.. Σου απασχολούν τόσο πολύ το μυαλό με τυπικότητες που δεν έχεις χρόνο να αναλύσεις τα υπαρξιακά σου, ή να αφήσεις το μυαλό σου να κολλήσει σε κάτι. Ίσως αυτός να είναι ο λόγος που ο στρατός κατά βάθος αφήνει την εντύπωση ότι μπορεί όντως να είναι αποτελεσματικός, αρκεί να θέλει. Ας γίνει μνεία εδώ στον ανθρώπινο παράγοντα που παίζει σαφώς ρόλο, στο βαθμό που ο στρατιωτικός επιταχύνει διαδικασίες ή βρίσκει λύσεις χωρίς να απαιτεί επιπλέον υλικό ή ανθρώπινο δυναμικό.
Ίσως όλα αυτά να ακούγονται σκόρπια σε κάποιον που δε γνωρίζει καθόλου τη στρατιωτική νοοτροπία, αλλά πολλοί που γνωρίζουν κατά πάσα πιθανότητα θα συμφωνήσουν ότι ανεξάρτητα από τους τύπους που πρέπει να τηρούνται, οι αρχές και η εκπαίδευση που επιχειρεί να μεταδώσει ο στρατός δεν είναι ολότελα λανθασμένες. Ναι, βασίζονται στην πολλοστή επανάληψη που γίνεται έπειτα πλύση εγκεφάλου για να μεταλλαχθεί σε πειθαρχία. Ναι, η πειθαρχία είναι κυρίως εξωτερική και βασίζεται σε ένα σύστημα ποινών και απειλών και τέλος ναι, υπάρχουν ανελαστικοί στρατιωτικοί που αρνούνται να δουν τον ουσιαστικό λόγο ύπαρξης των τύπων και τί εξυπηρετεί η τήρησή τους. Δεν μπορείς όμως όσο αρνητικός κι αν είσαι, να παραγνωρίσεις ότι το στρατιωτικό σύστημα έχει σφυρηλατηθεί χιλιάδες χρόνια τώρα κι έχει βρει κάποια ισορροπία κι ένα πλαίσιο ικανοποιητικής αποτελεσματικότητας μέσα στο οποίο βολεύει και χρησιμοποιεί σχεδόν κάθε τύπο ανθρώπου..

Αν έπρεπε να περιγράψω το στρατό εν τάχει, θα έλεγα ότι ξεκινάς ως νεοσύλλεκτος με μηδενικά δικαιώματα, με σχολαστικότητα και απόλυτη τήρηση των τύπων για να καταλήξεις να πλάσεις μια διαφορετική προσωπικότητα με περισσότερα (όσο παλιώνεις και βλέπεις μεγαλύτερη την εικόνα) δικαιώματα, καθώς και με κάποια ελαστικότητα που σου επιτρέπει όσο αυξάνονται τα καθήκοντά σου να μην τηρείς τους τύπους.

Αν κρατήσεις τα μάτια σου ανοιχτά και δεις πέρα από το κομμάτι που σου αντιστοιχεί παίρνεις ένα πραγματικά χρήσιμο μάθημα.

Sunday, August 05, 2007

Δεκάμηνη θητεία με το νέο έτος! Γονατίστε τα βαγένια!


5/8/2007...Η 67 του 2007 είναι μερικές ώρες μακριά και γω μάλλον πρέπει να αρχίσω να φαντασιώνομαι μείωση της θητείας, αφού πλησιάζουν εκλογές κι ανήκω πια σε κείνη τη χακί κοινωνική ομάδα, που κάθε πολιτικός λατρεύει να παραμυθιάζει. Τους τελευταίους μήνες προσπάθησα όσο μπορούσα να εκλογικεύσω το στρατό προκειμένου να μη βρεθώ προ εκπλήξεως. Κάτι τέτοιες στιγμές καταλαβαίνω εκείνους τους πεζούς ανθρώπους που δηλώνουν με αυτοπεποίθηση ότι σιχαίνονται τις εκπλήξεις.Εννοούν τις δυσάρεστες, εκείνες που σε παίρνουν από κάτω-όχι τις άλλες τις καλές- και μέχρι να καταλάβεις τι σου συμβαίνει you get this numb feeling, σαν να κρατάς την ανάσα σου.
Δεν είναι εύκολο πάντως να εκλογικεύσεις το στρατό γιατί ο κόσμος έχει διαφορετικές απόψεις πάνω στο ίδιο θέμα. Το τάδε στρατόπεδο/όπλο/σώμα είναι οκ για τον ένα και σκατά για τον άλλο, βησματικό για τον τρίτο και πάει λέγοντας. Άσε που παίζει κι η ατάκα "εκεί που τελειώνει η λογική..."...ας μην την τελειώσω γιατί έχω βαρεθεί να την ακούω μέχρι κι από γυναίκες που δεν ξέρουν τί τους γίνεται, αλλά το περισπούδαστο υφάκι την ώρα που στην πετάνε όχι μόνο υπάρχει, αλλά είναι κι ανεκτίμητο. Μετά έχεις τους παλιούς με την ατάκα του κολλεγίου (άλλη χιλιοαγαπημένη)που δεν θυμούνται ακριβώς τι και πως αλλά ξέρουν με σιγουριά ότι ήταν πιο άντρες από σένα κι αυτό δε θα αλλάξει ακόμα κι αν πας μόνιμος στον Εβρο. Οι αγαπημένοι μου όμως είναι αυτοί που δεν πήγαν.Οι γηραιότεροι -τυχεροί στην ατυχία που τους εξαίρεσε από την υποχρέωση- ίσως να νομίζουν ότι έχασε ο στρατός που δεν τους πήρε κι οι νεότεροι κρατάνε μια στάση τόσο ανεξήγητα αρνητική που εγώ δε διανοούμαι καν να την υιοθετήσω λίγες ώρες πριν μπω. Ναι, υποψιάζομαι ότι θα μου σπάσουν τα νεύρα, θα με τρέχουν οι νεότεροι και θα αναρωτηθώ πολλές φορές αν υπάρχει καλύτερος τρόπος να γίνονται οι δουλειές από τον προβλεπόμενο, αλλά δε με νοιάζει τόσο αυτό, όσο το γεγονός ότι γύρω μου θα κρατάνε όπλα εκατοντάδες πιτσιρίκια μες τη μαλακία τους που δεν είναι ανθρωπίνως δυνατό να την περιορίσεις. Ίσως οι πιθανότητες περί παραπλεύρων απωλειών να είναι υπέρ μου, ίσως αυτή η 67/2007 να είναι μια ώριμη σειρά που δε θα θρηνήσει θύματα ούτε από παλαιότητα των εξοπλισμών, ούτε από αυτοκτονίες, ούτε από καουμποϋλίκια των φαντάρων. Σε αυτό ελπίζω και μπαίνω με καλή διάθεση, να μάθω κάτι καινούργιο μα και για να έχω να λέω -στους επόμενους που θα με ρωτάνε- ότι ο στρατος στο μέλλον θα είναι κολλέγιο κι ότι οι νέοι δε θα γίνουν ποτέ τόσο άντρες όσο γίναμε εμείς, η σειρά 67 του 2007.