Εγκώμιον Σατιρικόν

Τα βράδια της πέμπτης ανήκουν στο κορυφαίο πειραχτήρι της tv. Με εκπληκτική αίσθηση του χιούμορ και μίμηση αμίμητη, ακόμα και το όνομα του σε προδιαθέτει γι αυτό που θα ακολουθήσει.. κι εγω το ακολουθώ χρόνια.
Με ελάχιστες εξαιρέσεις, είναι το μοναδικό πρόγραμμα που "γράφω", ειδικά στο κλείσιμο της σεζόν, που μαζεύει όλα τα πειράγματα που έκανε το χειμώνα, καλεί τα θύματά του και τους ρεζιλεύει ξανά με ένα γλυκύτατο τρόπο. Όσο προκατειλλημένοι και να είναι, υποκύπτουν στη γοητεία του θύτη, που τους υπενθυμίζει την αστεία πλευρά μιας σκληρής πραγματικότητας.
Στην τηλεοπτική πραγματικότητα δεν υπάρχει τίποτα το αστείο. Υπάρχει ,όμως, πλεόνασμα σοβαροφάνειας, υποκρισίας και πλαστικής ομορφιάς σε βάρος του ταλέντου κι ένα διαρκές άγχος για θεαματικότητα, "νούμερα" και ποσοστά που παραπέμπει σε δυτικά, πέρα του ατλαντικού πρότυπα. Ούτως ή άλλως η Αμερική είναι το μέλλον, με όλα τα καλά και τα κακά που κατηγορούμε και μας αγχώνουν. Το αμερικανικό όνειρο είναι το όνειρό μας. Την στιγμή που οι πιτσιρικάδες τρώνε στα fridays, πίνουν καφέ στα starbucks και φοράνε sneakers, είναι θέμα χρόνου να αμερικανοποιηθεί και η τηλεόραση. Απο το πουθενά εμφανίστηκαν οι bimbos και οι "μαϊντανοί", το lifestyle και το glamour κι οσο για τα παράθυρα στα δελτία ειδήσεων, φτάσανε σε διάρκεια τους ποδοσφαιρικούς αγώνες, επενδύσανε με την ανάλογη μουσική τα θέματά τους και υιοθέτησαν κακεκτύπως το ύφος του CBS και του Larry King.
Με αυτά τα δεδομένα, η αξία του Μητσικώστα στον κόσμο της τηλεόρασης θυμίζει τα πράγματα που δεν μπορείς να αγοράσεις με visa: Είναι σπάνια και ανεκτίμητη για όλους τους προφανείς λόγους. Επειδή ο Γιώργος είναι τεράστιο αυθεντικό και χαρισματικό ταλέντο και -κυρίως- επειδή επαναφέρει στην πραγματικότητα κάθε ψώνιο και κάθε ατσαλάκωτη persona που επιχειρεί να πείσει οτι η τηλεόραση είναι κάτι σοβαρό, ή, ακόμα χειρότερα, ότι ποιεί ήθος.