Happy 60th birthday mr. president!!

Αν κάποιος εξετάσει τις αποφάσεις που πάρθηκαν σε κρίσιμες καμπές της ανθρώπινης ιστορίας, θα διαγνώσει ότι πρώτη μέριμνα ήταν πάντα η χρυσή τομή. Κι ίσως αντικειμενικά το αγνό ζητούμενο να είναι πάντα αυτό. Είναι κρίμα κι άδικο να συνεχίζει να αποτελεί ο πόλεμος μέσο επίλυσης διαφορών. Τόσα χρόνια, τόσες απώλειες, τόσα δάκρυα και οι ηγέτες εξακολουθούν να στέλνουν κάποιους άλλους , αναλώσιμους, στο μέτωπο , γιατί έτσι λέει το σύνταγμα κι αυτό επιτάσσει το κοινό συμφέρον. Τι υποκρισία και τι σφαγή, να αποφασίζουν τη διεξαγωγή ενός πολέμου αυτοί που δε θα λερώσουν ποτέ τα χέρια τους με αίμα ανθρώπινο, που δεν έχουν ενδεχομένως ποτέ κρατήσει όπλο.
Πόσο δύσκολο είναι να κηρύξει ένας πολιτικός τον πόλεμο;
Ίσως οι αναστολές του να περιορίζονται στο μέγεθος του πολιτικού κόστους που συνεπάγεται μία τέτοια κίνηση. Ίσως πάλι να αναλογιστεί το οικονομικό κόστος ενός πολέμου που δεν είναι μικρό. Κι αν στηρίζει το πρόγραμμά του στην κοινωνική πολιτική, ίσως να τον απασχολήσει η αστάθεια στο εσωτερικό που φέρνει ένας πόλεμος. Πάντως δε θα τον απασχολήσει η ανθρώπινη αξία Κι ασφαλώς δε θα τη σεβαστεί. Όμως θα επικρίνει τους εχθρούς του για κάτι τέτοιο, όπως είναι η έλλειψη σεβασμού για την ανθρώπινη ζωή, γιατί αποτελεί σωστή εξωτερική πολιτική και εξασφαλίζει συμμάχους, αφού παρουσιάζει τον αγώνα του ως αγώνα ελευθερίας και δικαιοσύνης .
Και μέσα από τέτοιες συμμαχίες, θα κηρύξει αποτελεσματικότερα εμπάργκο στους εχθρούς του. Θα εκβιάσει εμμέσως πλην σαφώς κράτη που μετέχουν σε κοινές με το κράτος του συνθήκες να συμμετάσχουν στον δικό του πόλεμο, προκειμένου να μειώσει ακόμα περισσότερο το κόστος, άλλα και να μην επωμιστεί εξ’ ολοκλήρου το βάρος της οργάνωσης και σχεδίασης του πολέμου που είναι ομολογουμένως μεγάλο. Και θα εφαρμόσει το «διαίρει και βασίλευε» για να ελαχιστοποιήσει τις απώλειες και το κόστος του στρέφοντας τον αδερφό ενάντια στον αδερφό.
Πάνω από όλα, θα επικαλεστεί τα αισθήματα αλληλεγγύης και συμπόνιας των πολιτών της χώρας του ως μέσο εξασφάλισης της ισορροπίας στο εσωτερικό , γιατί αυτό είναι χαρακτηριστικό μεγάλου ηγέτη, μα και αποπροσανατολίζει το λαό από σοβαρά εσωτερικά ζητήματα κι είναι κι αυτό αναγκαίο προσόν για ένα πολιτικό. Δε θα διαπραγματευτεί με τον εχθρό πάνω σε βάσεις δικαιοσύνης κι ανθρωπισμού, γιατί είναι δείγμα αδυναμίας. Και θα αδειάσει το οπλοστάσιο του από τα πυρομαχικά που πλησιάζουν στην ημερομηνία λήξης τους πάνω στους αντιπάλους του και θα επαναλάβει τις παραγγελίες του για να τον στηρίξουν στις επόμενες εκλογές οι πολιτικά πανίσχυρες και οικονομικά εύρωστες οπλοβιομηχανίες. Και θα εκμεταλλευτεί όσο μπορεί τα μέσα ενημέρωσης για να παρουσιάσει τον πόλεμο όπως ο ίδιος θέλει, ως μονόπλευρη νίκη. Και θα κλάψει μπροστά στις κάμερες για τα θύματα του πολέμου γιατί –αν και δεν έχει- πρέπει να δείχνει το ανθρώπινο πρόσωπό του στους ψηφοφόρους. Και θα ορκιστεί εκδίκηση για να φανατίσει τους στενόμυαλους και να παρασύρει κι άλλους στη δική του γραμμή. Και δε θα παραδεχθεί ποτέ τη δική του υπαιτιότητα ως ένα από τα αίτια που οδήγησαν στον πόλεμο. Η χρόνια καταπίεση που ασκεί στους αδύνατους, η αδίστακτη σε οικονομικούς τομείς πολιτική του, ο εκβιασμός των συμμάχων του, είναι όλα δείγματα τέτοιων πράξεων, τα οποία ειρωνικά θυμίζουν την Αθηναϊκή ηγεμονία 2500 χρόνια πριν.
Η ιστορία έδειξε ότι οι λαοί εξεγείρονται σε τέτοια μεταχείριση και δικαιώνονται σέρνοντας το δυνάστη τους στην εξαθλίωση.. (το κείμενο γράφτηκε Πέμπτη, 25 Σεπτεμβρίου 2003. Τρία χρόνια μετά έχει αλλάξει μόνο η ηλικία του προέδρου των ΗΠΑ)