Πολίτικη ζαρτιέρα

ISTANBUL (Reuters) - A Turkish court on Tuesday handed out a jail sentence of nearly 15 months to two men found guilty of throwing eggs at Prime Minister Tayyip Erdogan.He was not hit.(...)A lawyer for the defendants criticised the verdict and said the case was an issue of free speech.(...)Erdogan has filed a number of lawsuits against his critics, including journalists and cartoonists, sparking criticism from the European Union that he is harming freedom of expression in Turkey.

Αυγά στον Ερντοάν-κι όχι ΕρντοΓάν- γιαούρτι στον Ψωμιάδη κι ένας δικηγόρος που μιλάει για ελευθερία του λόγου. Να ένα ωραίο θέμα για συζήτηση. Υπάρχουν φορές που σε τρώει το χέρι σου να ρίξεις κάτι, έτσι, από αντίδραση στα καραγκιοζιλίκια που
κρίνεις ότι ακούς. Παλιά, παγκόσμια συνήθεια που δε θα ξεπεραστεί όσο κι αν εκπολιτιστούμε. Τουλάχιστον σήμερα δεν πετάμε πέτρες, αλλά κάτι συμβολικό. Ένα πρόβειο -ελέω Μεβγάλ- πέταξε ο συνταξιούχος στο Πανίκα κι έφαγε τόσο ξύλο που δεν είχε φάει ο Αμερικανός στο εξπρές του μεσονυχτίου. Ο μεν Ψωμιάδης είχε μείνει άναυδος μπροστά στις κάμερες που τόσο αγαπάει, με το Rayban γιαουρτωμένο και τους μπράβους από πίσω να μοιράζουν ροχάλες και σκαμπίλια στον αναρχο-συνταξιούχο. Να με συμπαθάει ο Νομάρχης, αλλά σε τέτοιες περιπτώσεις είναι τιμητικότερο να βρείς τη
λαλιά σου και να πεις στους μπράβους να σταματήσουν τα κλωτσίδια γιατί α) το γιαούρτι δεν σε μελανιάζει όσο και να φας(ενώ τα μπουκέτα μπορεί και να αφήσουν το
γεροντάκι στον τόπο) και β) δε θέλεις να πέσεις στο επίπεδο των αντιπάλων σου, να εξυβρίζεις έργω τους αντιφρονούντες, κτλ.
Ο δε Ερντοάν ακολούθησε τη νόμιμη οδό, μήνυση-σύλληψη-προφυλάκιση και μπορεί να υπερηφανεύεται ότι οι τραμπουκισμοί του Ψωμιάδη δεν του ταιριάζουν. Παρόλα αυτά το δικαίωμα του πολίτη να ρίχνει ένα τρόφιμο στον πολιτικό εθίγη. Εκεί στηρίχτηκε η υπεράσπιση των δύο τούρκων. Διότι δεν είναι δυνατόν να απολαμβάνει ασυλία ο κάφρος του γηπέδου που πετάει καυτό λάδι(ναι, έχει γίνει) στον διαιτητή κι ο κάφρος του θεάτρου που γιουχάρει όλον τον ερασιτεχνικό θίασο κι απ' την άλλη να τιμωρείται ο πολίτης που κάνει το ίδιο στους επαγγελματίες ηθοποιούς της πολιτικής. Σαφώς και ο νόμος έχει προβλέψει την τιμωρία του δράστη, αλλά το γεγονός παραμένει ότι όποιος εκτίθεται στα κοινά, παίρνει το σχετικό ρίσκο να φάει ντομάτες και κορνέδες από οποιονδήποτε.
Να το πω κι αλλιώς.. στην υποθετική περίπτωση που κάποιος σε προσωπικό επίπεδο πετάξει σε μένα ντομάτες, ούτε μήνυση θα φάει, ούτε οι μπράβοι που δεν έχω θα τον δείρουν. Θα ξηγηθώ ο ίδιος κι αν έκαναν και τα "θύματα" το ίδιο, τότε δεν θα υπήρχε θέμα ελευθερίας έκφρασης και στέρησης της. Ίσα-ίσα που θα τους εκτιμούσαν περισσότερο οι ψηφοφόροι τους, ως άντρες που ξηγήθηκαν σαν να φοράγανε παντελόνια.

Έγκλημα ή Τιμωρία

Ο Δημήτρης Καρπέτος υπηρετούσε τη θητεία του στο Λουτράκι. Το απόγευμα της 17ης Οκτωβρίου βρέθηκε στην ίδια καφετέρια με την Άννα Νικολάου και την αδελφή της. Την ώρα που η 22χρονη κοπέλα κατευθύνθηκε στην τουαλέτα, ο δράστης την ακολούθησε. Όταν της ζήτησε να του πει το όνομά της, εκείνη -όπως υποστηρίζει- τον ειρωνεύτηκε. Η απάντηση της, όπως είχε καταθέσει αρχικά, τον εξόργισε και άρχισε να την ξυλοκοπεί, μέχρι που άφησε την τελευταία της πνοή. Καταπέλτης ήταν η πρόταση του εισαγγελέα, ο οποίος εισηγήθηκε να καταδικαστεί ο κατηγορούμενος χωρίς κανένα ελαφρυντικό.

Το πιο δύσκολο σ' αυτές τις περιπτώσεις είναι να μην επηρεαστείς και να μην πάρεις θέση μέχρι η δικαιοσύνη να κάνει τη δουλειά της. Αφού φωτιστεί ο ψυχικός κόσμος του δράστη κι η συνεισφορά του θύματος στην (εις βάρος του) πράξη, αφού ακουστούν κι οι δύο πλευρές τότε μπορείς να πεις κι εσύ το κομμάτι σου.
Αν, επαναλαμβάνω, αν, αν ισχύουν τα όσα ισχυρίζεται ο στρατιώτης για ειρωνείες και τα ρέστα τότε τίθεται ένα ζήτημα- σημείο των καιρών.. Μπορεί τα αγαθά που θίγονται- η προσωπικότητα του δράστη από τη μια και η ζωή του θύματος από την άλλη να μην είναι της ίδιας σπουδαιότητας, όμως κοινός τους παρονομαστής είναι η έλλειψη σεβασμού στην ανθρώπινη αξία. Κι από τις δύο πλευρές.
Δεν μπορώ, όμως, να αγνοήσω αφενός το ένστικτο του στρατιώτη που καλλιεργεί κι αναπτύσσει την προσωπικότητά του μέσα σε ένα φανατικά αντρικό περιβάλλον, αυτό του στρατού, όπου δε χωράνε ευαισθησίες για το "αδύναμο" φύλο, ούτε βέβαια λογική διεργασία πριν την πράξη. Ένας 19χρονος μετέφηβος που μαθαίνει να ενεργεί χωρίς να σκέφτεται, άρα να μην διστάζει πριν ενεργήσει, που έχει υποστεί συμπυκνωμένη καταπίεση για να μάθει να το κάνει, δε θα σκεφτεί και πολύ πριν χτυπήσει μια κοπέλα που τον προσέβαλε- ή που θεώρησε ο ίδιος για δικούς του λόγους ότι τον προσέβαλε..
Δυστυχώς ο στρατός δεν είναι το μόνο πεδίο καταπίεσης. Δουλειά, οικογένεια, λογαριασμοί, υποχρεώσεις. Θέλει πολλά κότσια για να κρατάς τις ισορροπίες με τέτοιο τρόπο που να μην την πληρώνουν αθώοι. Αυτό βέβαια ισχύει και για τα δύο φύλα. Αν οι γυναίκες είχαν τη δυνατότητα να ξυλοκοπήσουν έναν άντρα μέχρι θανάτου, επειδή τις ειρωνεύτηκε και ξεχείλισε εν αγνοία του το ποτήρι της υπομονής τους, ενδεχομένως να το έκαναν.
Αφετέρου, αν η Άννα γνώριζε το τέλος της, σίγουρα θα χειριζόταν το Δημήτρη διαφορετικά. Όπως χειρίζεται κανείς έναν άνθρωπο με προβλήματα κοινωνικότητας. Έναν άνθρωπο που φοβάται να εκτεθεί δημοσίως και επιλέγει να κάνει τις γνωριμίες του στις τουαλέτες. Αν λοιπόν τον χειριζόταν διπλωματικά κι αγόραζε λίγο χρόνο μέχρι να βγει σε δημόσιο χώρο, ο μόνος που θα πληγωνόταν θα ήταν ο εγωισμός της. Κι αν υπήρχε περισσότερος σεβασμός και λιγότερη ανασφάλεια κι απελπιστικές αντιδράσεις εκατέρωθεν, μπορεί αυτή η συνάντηση να εξελισσόταν διαφορετικά, προς το θετικότερο.Και τότε μπορεί να μην καταστρέφονταν δύο ζωές, ούτε καν μία. Όμως με "αν" και "μπορεί", οι άνθρωποι θα ζούσαν μέχρι τα εκατό κι οι φυλακές θα ήταν άδειες.

Κι ακόμα δεν έκλεισε βδομάδα..

"A milk-truck driver carrying three guns and a childhood grudge stormed a one-room Amish schoolhouse Monday,(...)and then opened fire on a dozen girls, killing three people before committing suicide.
It was the nation's third deadly school shooting in less than a week..."

So what else is new. Δολοφονική επίθεση σε σχολείο στην Αμερική. Έχει επαναληφθεί τόσες φορές, έχουν γραφτεί βιβλία, έχουν γυριστεί ταινίες, αλλά οι ψυχάκηδες δε μασάνε από τέτοια. Ε, βέβαια. Η αρχή του να είσαι ψυχάκιας στηρίζεται στην έλλειψη ευαισθησίας.Ή μήπως το αντίθετο;
Αυτό που με εντυπωσίασε, όμως, είναι ότι το φονικό έγινε για τρίτη φορά αυτή τη βδομάδα. Στην πρώτη σε πιάνουν απροετοίμαστο, στη δεύτερη δεν είχες ακόμα συνέλθει από την πρώτη , αλλά στην τρίτη φταις. Ο ψυχάκιας τη δουλειά του κάνει. Εσύ όμως σαν γονιός, σχολειό, αστυνομία, πολιτεία, κράτος, τον άφησες. Κι εδώ προφανώς υπάρχει μία πολιτιστική διαφορά.
Ο έλληνας στην αντίστοιχη περίπτωση, αν συνέβαινε κάτι τέτοιο οπουδήποτε στην Ελλάδα, όσο μακριά και να γινόταν από το σπίτι του, θα ψυλλιαζόταν ότι κάτι πρέπει να κάνει.Ασε που θα είχαν φρίξει τα κανάλια. Γιατί έχουμε μια ντροπή σα λαός. Θέλουμε να μην πιανόμαστε προ εκπλήξεων. Εδώ που τα λέμε, το θύμα στην Ελλάδα αντιμετωπίζεται περίεργα. "Γιατί δεν προσπάθησες να το αποτρέψεις" σου λέει ο άλλος και το πασπαλίζει με ένα "καλά να πάθεις" Ε, λοιπόν αυτό το "μειονέκτημα" δεν αφήνει τους ψυχάκηδες να αλωνίζουν για πολύ στην Ελλάδα. Στην Αμερική κατα τα φαινόμενα αυτό δεν παίζει. Φαίνεται ότι εκεί δεν είναι απλώς ιδιώτες(idiots) είναι και αναίσθητοι. Δεν πρόκειται να ιδρώσει το αυτί κανενός είτε χαθούν δέκα, είτε εκατό παιδιά φέτος, αρκεί να μην είναι τα "δικά τους". Κι αυτό που εδώ φαίνεται λογικό να φωνάξεις "Μα ρε ηλίθιε, δεν αποκλείεται να είναι το δικό σου παιδί αύριο", εκεί ισοπεδώνεται μέσα σε ένα μωσαϊκό διαφυλετικού αίματος και ανομοιογένειας που βρίσκει μοναδικό κοινό παρονομαστή στο αμερικανικό όνειρο. Όσο σκέφτομαι ότι κάποια στιγμή θα γίνουμε κι εμείς έτσι, γιατί προς τα κει πάει το πράγμα, πολυπολιτισμικές -πολυπληθυσμιακές κι απρόσωπες κοινωνίες κτλ, θυμάμαι τον -λαϊκιστή για πολλούς- Moore ..
Χίλιες φορές να μείνουμε κομπλεξικοί χωρικοί που φοβούνται τον ξένο κίνδυνο και μεγαλώνουν τα παιδιά τους σε γυάλες, παρά να αφήσουμε την εξέλιξη να επιτρέπει στον κάθε ψυχάκια γαλατά να εκτελεί εφήβους στα σχολειά και να μη νοιαζόμαστε επειδή είναι μουσουλμάνοι, εβραίοι ή Amish..