Μια βλάχα απ το χωριό στην ξελογιάστρα Αθήνα

Άσχημο πράγμα το κόμπλεξ. Δε σ'αφήνει να σκεφτείς ξεκάθαρα, σε οδηγεί σε πανικόβλητες κινήσεις και σε αποκαρδιώνει όταν δε βλέπεις αποτελέσματα. Τότε παίρνεις αποφάσεις εν θερμώ που σπάνια σε δικαιώνουν.
Με πάει πίσω μερικά χρόνια και μου θυμίζει τον (δαφνοστεφανομένο) έφηβο που την πέφτει άκομψα στην ωραία της τάξης(Ευρώπη), τρώει χυλόπιτα και μετά απαντάει στην καζούρα των συμμαθητών με ειρωνίες του στυλ "κοιτάτε ρε τα χάλια σας, ο ένας γουστάρει την μπαζογκόμενα μου (πρωτάθλημα) κι ο άλλος έχει ρέψει από τη μαλ..ια".
Φέτος όμως οι συμμαθητές κάνουν πέσιμο στην ωραία της τάξης και της κουβαλάνε την τσάντα μέχρι το σπίτι, άσε που ο ένας της έκλεισε και ραντεβού για καφέ (με τις φίλες της-είναι κι αυτό μια αρχή). Ο Αεκτζής έφαγε πολλές χυλόπιτες για να γίνει επίδοξος γκόμενος κι ο βάζελος την είχε συνέχεια από κοντά, αλλά δεν της τα ζήτησε ποτέ. Η πιτσιρίκα θέλει θράσσος και παραμύθι..Το κορμί της ζητάει νιάτα, αλλά το μυαλό της την τραβάει στα φράγκα. Ο γαύρος δεν είναι τεκνό, ούτε φραγκάτος..Βλαχογκόμενος είναι, στο χωριό έχει πέραση, αλλά στην πόλη μυρίζει ταγάρι, γιατί έχει ένα τουπέ πολύ δήθεν για τα γούστα της Ευρώπης. Δεν την εντυπωσιάζουν τα χωράφια κι οι τριανταδύο ρίζες ελιές του γαύρου. Είναι ένα εισόδημα, δε λέω, αλλά δεν πας να την πέσεις με μαύρο λουστρίνι κι άσπρη κάλτσα στην γκόμενα που έχει συνηθίσει στα λούσα και τη μεγάλη ζωή. Ούτε ζητάς να βγεις φωτογραφία μαζί της "για να τη δουν οι φίλοι σου και να σκάσουν". Περισσότερες ελπίδες έχεις άμα είσαι τζόβενο με σκισμένο τζην,σκουλαρίκι στο φρύδι κι αναπνοή που μυρίζει ξεθυμασμένη heineken. Μπορεί και να της θυμίσεις αυτό που ζητάει το κορμί της, μπορεί και να τη φασώσεις. Ακόμα κι αν δεν φτάσεις εκεί που θέλεις, θα έχεις να λές στα εγγόνια σου για εκείνη τη βραδιά..που το αστέρι μπορούσε να έχει όποιον ήθελε, αλλά διάλεξε εσένα.

Η επόμενη μέρα στον Ολυμπιακό βρίσκει τους οπαδούς να θέλουν ακραίες αλλαγές και πολλά έως χυδαία φράγκα. Οι αμερικανοί λένε ότι μετά τη σκοτεινότερη στιγμή της νύχτας, ακολουθεί η αυγή. Η ομάδα έπιασε πάτο μετά το φετινό κάζο, αλλά υπάρχει ένα αχνό φως κι ευτυχώς είναι το μοναδικό που φαίνεται, γιατί αν προκρινόταν στο UEFA θα χανόταν κι αυτό. Παίκτες και προπονητής έχουν κατεβάσει πλέον τα αυτιά και δεν αισθάνονται τόσο ικανοί για "μεγάλα πράγματα στην Ευρώπη". Αυτό είναι κίνητρο για παραγωγικότητα. Κατά τη γνώμη μου δεν είναι αναγκαίο να φέρει είκοσι παίχτες ο πρόεδρος, αλλά απλώς να κατεβάσει το μέσο όρο ηλικίας. Γιατί το φετινό μάθημα είναι πολύτιμο και δεν πρέπει να χαθούν όσοι το πήραν. Αν είναι τόσο δύσκολο να τους ξεχωρίσει, ας βάλει στο βίντεο το πιο σημαντικό ματς της χρονιάς με τη Σαχτάρ και θα δει ποιοι σεληνιάζονταν όταν έχαναν την μπάλα και ποιοι ήταν εκτός τόπου και χρόνου. Όσο για το badget και τα ρέστα, ας βάλει όσα βγάζει κι ουτε δραχμή παραπάνω. Κάπου διάβασα ότι πληρώνει κάτι σαν 14 μύρια για συμβόλαια το χρόνο συν ένα χαρτί που κόστισε ο Μπόρχα, πάμε στα 15. Ο μπακαλόγατος λέει ότι με κάτι τηλεοπτικά, κάτι εισιτήρια και εγγραφές , κάτι τουρέ, μπουτίκ και τα τοιαύτα, πρέπει να καθάρισε φέτος πάνω από 25 χαρτιά. Ας επενδύσει τα κέρδη.θα τα βγάλει τρίδιπλα έτσι και πάει στην επόμενη φάση του χρόνου.
Εμπάσει περιπτώσει, αν κάτι από αυτά δεν ισχύει, ας βγει να μιλήσει κάποιος για τον ισολογισμό κι αν αποδείξει με επισήμως κυρωμένα/διασταυρώσιμα ντοκουμέντα ότι βάζουν κι από την τσέπη τους, εγώ τουλάχιστον θα το βουλώσω και δε θα ξαναμιλήσω.