Έγκλημα ή Τιμωρία

Ο Δημήτρης Καρπέτος υπηρετούσε τη θητεία του στο Λουτράκι. Το απόγευμα της 17ης Οκτωβρίου βρέθηκε στην ίδια καφετέρια με την Άννα Νικολάου και την αδελφή της. Την ώρα που η 22χρονη κοπέλα κατευθύνθηκε στην τουαλέτα, ο δράστης την ακολούθησε. Όταν της ζήτησε να του πει το όνομά της, εκείνη -όπως υποστηρίζει- τον ειρωνεύτηκε. Η απάντηση της, όπως είχε καταθέσει αρχικά, τον εξόργισε και άρχισε να την ξυλοκοπεί, μέχρι που άφησε την τελευταία της πνοή. Καταπέλτης ήταν η πρόταση του εισαγγελέα, ο οποίος εισηγήθηκε να καταδικαστεί ο κατηγορούμενος χωρίς κανένα ελαφρυντικό.

Το πιο δύσκολο σ' αυτές τις περιπτώσεις είναι να μην επηρεαστείς και να μην πάρεις θέση μέχρι η δικαιοσύνη να κάνει τη δουλειά της. Αφού φωτιστεί ο ψυχικός κόσμος του δράστη κι η συνεισφορά του θύματος στην (εις βάρος του) πράξη, αφού ακουστούν κι οι δύο πλευρές τότε μπορείς να πεις κι εσύ το κομμάτι σου.
Αν, επαναλαμβάνω, αν, αν ισχύουν τα όσα ισχυρίζεται ο στρατιώτης για ειρωνείες και τα ρέστα τότε τίθεται ένα ζήτημα- σημείο των καιρών.. Μπορεί τα αγαθά που θίγονται- η προσωπικότητα του δράστη από τη μια και η ζωή του θύματος από την άλλη να μην είναι της ίδιας σπουδαιότητας, όμως κοινός τους παρονομαστής είναι η έλλειψη σεβασμού στην ανθρώπινη αξία. Κι από τις δύο πλευρές.
Δεν μπορώ, όμως, να αγνοήσω αφενός το ένστικτο του στρατιώτη που καλλιεργεί κι αναπτύσσει την προσωπικότητά του μέσα σε ένα φανατικά αντρικό περιβάλλον, αυτό του στρατού, όπου δε χωράνε ευαισθησίες για το "αδύναμο" φύλο, ούτε βέβαια λογική διεργασία πριν την πράξη. Ένας 19χρονος μετέφηβος που μαθαίνει να ενεργεί χωρίς να σκέφτεται, άρα να μην διστάζει πριν ενεργήσει, που έχει υποστεί συμπυκνωμένη καταπίεση για να μάθει να το κάνει, δε θα σκεφτεί και πολύ πριν χτυπήσει μια κοπέλα που τον προσέβαλε- ή που θεώρησε ο ίδιος για δικούς του λόγους ότι τον προσέβαλε..
Δυστυχώς ο στρατός δεν είναι το μόνο πεδίο καταπίεσης. Δουλειά, οικογένεια, λογαριασμοί, υποχρεώσεις. Θέλει πολλά κότσια για να κρατάς τις ισορροπίες με τέτοιο τρόπο που να μην την πληρώνουν αθώοι. Αυτό βέβαια ισχύει και για τα δύο φύλα. Αν οι γυναίκες είχαν τη δυνατότητα να ξυλοκοπήσουν έναν άντρα μέχρι θανάτου, επειδή τις ειρωνεύτηκε και ξεχείλισε εν αγνοία του το ποτήρι της υπομονής τους, ενδεχομένως να το έκαναν.
Αφετέρου, αν η Άννα γνώριζε το τέλος της, σίγουρα θα χειριζόταν το Δημήτρη διαφορετικά. Όπως χειρίζεται κανείς έναν άνθρωπο με προβλήματα κοινωνικότητας. Έναν άνθρωπο που φοβάται να εκτεθεί δημοσίως και επιλέγει να κάνει τις γνωριμίες του στις τουαλέτες. Αν λοιπόν τον χειριζόταν διπλωματικά κι αγόραζε λίγο χρόνο μέχρι να βγει σε δημόσιο χώρο, ο μόνος που θα πληγωνόταν θα ήταν ο εγωισμός της. Κι αν υπήρχε περισσότερος σεβασμός και λιγότερη ανασφάλεια κι απελπιστικές αντιδράσεις εκατέρωθεν, μπορεί αυτή η συνάντηση να εξελισσόταν διαφορετικά, προς το θετικότερο.Και τότε μπορεί να μην καταστρέφονταν δύο ζωές, ούτε καν μία. Όμως με "αν" και "μπορεί", οι άνθρωποι θα ζούσαν μέχρι τα εκατό κι οι φυλακές θα ήταν άδειες.