Μπαλα(μούτι) χωρίς συναίσθημα..

Το φάρμακο για την αδιαφορία δεν έχει ανακαλυφθεί ακόμα... Ο γαύρος του Σόλιντ τα έχει όλα: Ταλέντο, εμπειρία, οργάνωση, συστήματα, του λείπει όμως κάτι που δεν πληρώνεται,δεν αγοράζεται, αλλά το αποκτάς με τον καιρό.
Φιλότιμο λέγεται, πάθος λέγεται, αγωνιστικότητα κτλ κτλ. Με μια λέξη, "ηγέτης".
Η μόνιμη αναπηρία του Ολυμπιακού στην επί Κόκκαλη εποχή είναι η απουσία εκείνου του ποδοσφαιριστή(κι όχι προέδρου ή προπονητή) που θα ταρακουνήσει τους υπόλοιπους την κρίσιμη στιγμή που η μπάλα καίει.Στον αγώνα με τη Βαλένθια έβλεπες από τη μια τον Κανιθάρες και τον Αγιάλα να βάζουν τις φωνές στους ακριβοπληρωμένους συμπαίκτες τους κι από την άλλη έναν μοιρολάτρη Ολυμπιακό να περιμένει να τελειώσει το ενενηντάλεπτο, να διεκπεραιώσει μια κουραστική υποχρέωση και σχεδόν να αδιαφορεί για το εις βάρος του σκορ.Από τη μια έβλεπες χαμόγελα, χαρά για το παιχνίδι και πιτσιρικάδες ΙΣΠΑΝΟΥΣ, έτοιμους να αρπάξουν την ευκαιρία για διάκριση κι από την άλλη κουρασμένους μισθοφόρους παλαιμάχους ετών ..23,24,25 από αφρική, λατινική αμερική, ανατολική ευρώπη να μην απολαμβάνουν ούτε λεπτό από τον αγώνα.
Δεν είναι θέμα ρατσισμού, αλλά ομοιογένειας.Η ομοιογένεια στην ομάδα επιτυγχάνεται πολύ ευκολότερα στην Ισπανία όπου γηγενείς, βραζιλιάνοι,αργεντίνοι, πορτογάλοι μιλάνε συγγενείς γλώσσες και μοιράζονται ιστορία και κουλτούρα, παρά στην Ελλάδα που έχει έναν εθνικό χαρακτήρα κάπως μοναδικό..Πως να το κάνουμε; Εδώ θέλουμε (όλοι μας;)αποτέλεσμα και δε μας νοιάζει το θέαμα.Το παίρνουμε και λίγο πατριωτικά το ποδόσφαιρο και περιμένουμε από το Νιγηριανό και τον Πολωνό να ντροπιάζονται,επειδή χάνουν φορώντας την ερυθρόλευκη φανέλα μιας μικρομεσαίας ευρωπαικής ομάδας.
Το καλοκαίρι ο Σόλιντ προσπάθησε να αναθέσει την αρχηγία στο Ριβάλντο, αφού είναι το πλέον σεβάσμιο πρόσωπο(και με τηνηλικία του να το πάρεις) στην ομάδα, παίκτης αναμφισβήτητης αξίας, οικογενειάρχης, πρότυπο κτλ. Ο "Ρίμπο" αρνήθηκε δηλώνοντας στρατιώτης κι όχι στρατηγός της ομάδας.Η αλήθεια είναι ότι ο αρχηγός πρέπει να θέλει να είναι αρχηγός, να μπορεί να επιβάλλεται στους συμπαίκτες του, να χουφτώνει με αποφασιστικότητα την καυτή πατάτα και να τα δίνει όλα στο γήπεδο για να τους εμπνέει.
Οι διαθέσιμοι αρχηγοί έχουν κακοχαρακτηριστεί από τους οπαδούς-όχι άδικα- ως κλικαδώροι και κωλόπαιδα που έχουν δει τον Ολυμπιακό τσιφλίκι και δεν ξέρω τί άλλο.Μήπως όμως αυτές οι συμπεριφορές συνοδεύουν το ρόλο του αρχηγού;
Τον καιρό που παίζανε χαστούκια στα αποδυτήρια ο Ολυμπιακός μπορεί να μην είχε ταλέντο αλλά είχε πάθος.Εκεί στηριζόταν το παιχνίδι του, εκεί εντοπίζεται και το πρόβλημα στη νοοτροπία του Σόλιντ που θέλει καλούς παίκτες, που (λέει ότι)δεν μπορεί να τους βρει στην Ελλάδα, που τους φέρνει από το εξωτερικό, που όμως έχουν έλλειμα πάθους κι αγωνιστικότητας, γιατί ακριβώς δεν είναι ολυμπιακοί από τα γεννοφάσκια τους(ακόμα κι αν το ορκίζονται, είναι λίγο δύσκολο να πιστέψεις ότι ο Εκουαδοριανός Μπόρχα ήταν από μωρό παιδί γαύρος).
Επομένως το ερώτημα είναι Έλληνες ή Ξένοι; Πάθος ή ποιότητα; Το ιδανικό θα ήταν να συνδυάζονται και τα δύο, αλλά ο Κόκκαλης δεν έχει πια τη διάθεση να χώσει φράγκα για καλούς Έλληνες παίκτες. Για την ακρίβεια δεν έχει να δώσει τίποτα άλλο στον Ολυμπιακό και μεταμορφώνεται σταθερά σε Βαρδινογιάννη, που βλέπει την ομάδα σαν επιχείρηση.
Να με συγχωρέσουν οι επιχειρηματίες πρόεδροι, αλλά με εξαίρεση την Μαντσεστερ Γιουνάιτεντ (το πάλαι ποτέ) δε γνωρίζω άλλη ομάδα που να βγάζει κέρδος και ταυτόχρονα να πηγαίνει και αγωνιστικά καλά(πλην των ευεργετηθέντων από τον Αμπράμοβιτς).
Κάποτε, το να είσαι πρόεδρος ομάδας σήμαινε ότι θα ευνοηθούν μεν οι λοιπές δραστηριότητές σου, αλλά θα χάσεις σίγουρα κάποια χρήματα από το ποδόσφαιρο.
Σίγουρα ευνοήθηκε από το προεδριλίκι ο Κόκκαλης. Μπορεί να του κόστισε στην αρχή, αλλά συνολικά απέκτησε τέτοια δημοσιότητα που από τα φαινόμενα δεν του έκανε κακό στις εξω-αθλητικές επιχειρήσεις του.Το αντίθετο. Αφού λοιπόν πήρε αυτό που μπήκε να πάρει, αφού πούλησε(πολύ έξυπνα)κι οπαδιλίκι, νομίζω ότιέφτασε η ώρα να πουλήσει
και την ΠΑΕ σε κάποιον νεότερο και φιλοδοξότερο(γιατί ο Κόκκαλης δε σταμάτησε να είναι φιλόδοξος) επιχειρηματία που δε θα τον νοιάζει να αγοράσει δημοσιότητα, ενισχύοντας παράπλευρα και την ομάδα. Για να μη γίνομαι αντιφατικός,ο γαύρος δεν τα έχει όλα και του λείπει μόνο το πάθος. Του λείπει και η σοβαρότητα. Ο Κόκκαλης υποστηρίζει ότι ρίχνει το βάρος στις ακαδημίες- που θα αποδώσουν, αν αποδώσουν μετά από μια πενταετία και παράλληλα δηλώνει ότι "ο Ολυμπιακός δεν μπαίνει σε λογική πλειστηριασμού" όταν του κάνουν κόνξες οι πωλητές Ελλήνων ποδοσφαιριστών(περίπτωση Λαγού).Αποκτά παίκτες έναντι πινακίου φακής ή ελεύθερους και θεωρητικά ενισχύει την ομάδα, ουσιαστικά όμως, "την κυλάει" με όσο το δυνατό λιγότερα φράγκα. Φέτος έγινε το αμίμητο να ξοδέψει για παίκτες ίσως και τέσσερις φορές περισσότερα ο Βαρδινογιάννης από τον Κόκκαλη, προφανώς επειδή δεν μπορεί να κοροιδεύει άλλο τον κόσμο(και για να προστατέψει την επιχειρησή του από την οπαδική εγκατάλειψη-μην ξεχνιόμαστε).
Ίσως βαδίζει στα αχνάρια του κι ο Κόκκαλης. Ενδεχομένως να περιμένει να εξαντληθεί η υπομονή του κόσμου για να πάρει καμία δραστική πρωτοβουλία, αλλά αν είναι να κάνει πάλι δηλώσεις που δεν μπορεί να στηρίξει, στο τέλος θα τον ξεχάσουν και οι φανατικότεροι ακόλουθοί του. Δυστυχώς για εκείνον, έχει εξαντλήσει την πίστωση που του έδιναν οι οπαδοί μέχρι πριν λίγο καιρό..